• Newspapers

  • 168 Hours Weekly
  • Aravot newspaper
  • ArmeniaNow Weekly
  • ArmPress.com
  • Asbarez Daily
  • AZG Armenian Daily
  • Delovoy Express weekly
  • Golos Armenii
  • Hayastany Hanrapetutyun daily
  • Hetq Online
  • Iravunk newspaper
  • Novoe Vremia newspaper
  • Republica Armenia newspaper
  • Zhamanak Daily

• Recently Written

  • СТРАТЕГИЧЕСКИЕ ПАРТНЕРЫ ВО ВСЕХ ОТНОШЕНИЯХ
  • Քոչարյանի շանսը
  • «Մեկ կադր, մեկ րոպե»-ն` 21-րդ դարի կինոփառատոն
  • Если Турция обманет Армению, то она обманет себя
  • XXI век и армянский вопрос
  • WHAT IS KARS AGREEMENT?
  • What Happens Next?
  • Coalition Exit: Armenia’s hardline party pulls out of government over policy difference
  • ԹՈՒՐՔ ԴԻՎԱՆԱԳԵՏՆԵՐԸ ԳՈՐԾՈՒՄ ԵՆ ԹԻԿՈՒՆՔԻՑ
  • The choice is yours

• Search
• 
  
• 

Լեւոն Տեր-Պետրոսյան. «Հասարակությունը պատրաստակամ է կերտել ազատ, ժողովրդավարական, իրավական պետություն»: Ելույթ Համաժողովրդական Շարժման 2-րդ կոնգրեսում

Սիրելի հայրենակիցներ եւ զինակիցներ.

Հայաստանի համաժողովրդական Շարժման 2-րդ կոնգրեսը տեղի է ունենում չափազանց բարդ իրադրության պայմաններում: Ընդ որում` բարդությունը ոչ միայն իրավիճակային է, այլեւ իմացաբանական, քանի որ հասարակությունը կանգնած է վերջին շրջանի բուռն իրադարձությունների ընկալման եւ վերաիմաստավորման անհրաժեշտության առջեւ: Կուտակված անթիվ հարցերի պատասխանը հնարավոր է տալ միայն իրադարձությունների խոր եւ համակողմանի վերլուծությունից հետո: Այդ խնդիրը, սակայն, թողնելով ապագային` սույն ելույթում ես կբավարարվեմ անդրադառնալով ընդամենը մի քանի հրատապ թեմաների:

Ô²Õ¡Õ­Õ¸Ö‚ÕžÕ´, Õ©Õ¥Õž Õ½ÕºÕ¡Õ¶Õ¤

Քոչարյանա-սերժական քարոզչությունը փորձում է 2008թ. մարտի 1-ի իրադարձությունները ներկայացնել որպես ընդդիմության կողմից հրահրված բախում ցուցարարների եւ ոստիկանական ուժերի միջեւ: Այդ նպատակով քրեական վարչախումբը գործի է դրել ստի, կեղծիքի, զրպարտության, փաստերի աղավաղման իր ողջ զինանոցը, իսկ իրավապահ մարմինները՝ ոստիկանությունը, դատախազությունը եւ դատարանները ջանադրաբար լծվել են նշված վարկածի «իրավական» հիմնավորման հանցավոր գործին: Նրանցից պահանջվում է ապացուցել անապացուցելին՝ զոհին դարձնել դահիճ, իսկ դահճին՝ զոհ, խնդիր, որ նրանք, վստահաբար, կլուծեն հասարակական ճնշման բացակայության եւ միջազգային հանրության անտարբերության պարագայում:

Վարկածի հեղինակը, եթե կուզեք՝ դիրիժորը կամ ռեժիսորը, բնականաբար, ոչ այլ ոք է, եթե ոչ վարչախմբի տխրահռչակ պարագլուխ Ռոբերտ Քոչարյանը: Դրանում համոզվելու համար բավական է ուշադիր ընթերցել նրա վերջին երեք մամլո ասուլիսները (մարտի 1, 5 եւ 20), որոնք աչքի են ընկնում բազմաթիվ աղաղակող հակասություններով եւ իրականությունը կոծկելու բացառիկ անճարակ ճիգերով: Ի դեպ, Քոչարյանի ձեռագիրը վերջին տասը տարվա ընթացքում բոլորովին չի փոխվել. մարտի 1-ի իրադարձությունները գնահատելիս նա, ըստ էության, դրսեւորում է նույն անպարկեշտ վարքագիծը, որի ականատեսն ենք եղել նրա կողմից 1999թ. հոկտեմբերի 27-ի ոճրագործության հետքերը կոծկելիս: Մերկապարանոց հայտարարություն անողի դերում չհայտնվելու համար այժմ մեկ առ մեկ դիտարկենք Քոչարյանի վերոհիշյալ ասուլիսներում առկա բացահայտ ստերը, փաստական սխալներն ու տրամաբանական հակասությունները, որոնք ոչ միայն լիովին բացահայտում են նշված անձի բարոյական կերպարը, այլեւ մարտի 1-ի ոճրագործության պատասխանատվությունից խուսափելու անթաքույց ձգտումը:

Մարտի 1-ի մամլո ասուլիսում, խոսելով նույն օրն առավոտյան Ազատության հրապարակում տեղի ունեցած դեպքերի մասին, Քոչարյանը նշում է. «Ինն օր շարունակ չարտոնված հանրահավաքներ էին կազմակերպվում Երեւանում, եւ դրանց բովանդակությունը, անցկացնելու ոճը բերեց նրան, որ վերջապես հրահրվեցին ընդհարումներ ոստիկանության հետ: Ոստիկանության օրինական պահանջին դիմադրեցին, իսկ պահանջը, ընդամենը խուզարկության խնդիր էր, քանի որ լուրջ տեղեկություն կար զենքի եւ զինամթերքի մասին»: Բացարձակ սուտ. ոստիկանությունը ոչ միայն խուզարկության պահանջ չի ներկայացրել Ազատության հրապարակում գիշերողներին, այլեւ անգամ ցրվելու կոչ չի արել նրանց: Երբ շուրջ ժամը վեցն անց քառասուն րոպեին ռետինե մահակներով, էլեկտրաշոկերով եւ վահաններով զինված ոստիկանական ուժերը շրջապատեցին Ազատության հրապարակը, ես բարձրացա հարթակ եւ խոսափողից դիմելով ներկաներին` ասացի բառացիորեն հետեւյալը. «Սիրելի ժողովուրդ, խնդրում եմ զսպվածություն հանդես բերել, հանգիստ մնալ եւ ոչ մի շփում կամ կոնտակտ չունենալ ոստիկանների հետ: Նրանք գուցե մեզ ասելու բան ունեն, սպասեք տեսնենք, թե ինչ են մեզանից ուզում: Ոստիկաններին էլ զգուշացնում եմ նկատի ունենալ, որ հրապարակում կան նաեւ կանայք եւ երեխաներ: Իսկ ցուցարարներին կրկին խնդրում եմ հանդարտություն դրսեւորել եւ հինգ-վեց քայլ ետ քաշվել ոստիկաններից»: Երբ ժողովուրդը կատարեց իմ խնդրանքը եւ հինգ-վեց մետր ետ քաշվեց, ոստիկաններն, առանց որեւէ նախազգուշացման, միանգամից հարձակվեցին ցուցարարների վրա, մահակի անխնա հարվածներ տեղալով նրանց գլխին եւ հաճախակի գործի դնելով էլեկտրաշոկերը: Մարդկանցից շատերն արագորեն հեռացան հրապարակից: Ոմանք փորձեցին պաշտպանվել վրանների հենացցերով ու վառելափայտով, բայց ոստիկանների ճնշման տակ նրանք եւս շուտով լքեցին հրապարակը: Տասը-տասնհինգ րոպեից հրապարակը լիովին դատարկված էր ցուցարարներից, եւ այնտեղ լիակատար տիրություն էին անում ոստիկանները, խորտակելով բարձրախոսներն ու դեռեւս կանգուն մնացած վրանները: Ահա սա է ողջ իրականությունը, որի մասին կարող են վկայել դեպքերին ականատես շուրջ երեք հազար ցուցարարներ: Ինչ վերաբերում է Քոչարյանի ստահոդ պնդմանը, ապա դրա հետ կապված հարկ է ուշադրություն դարձնել տարակուսանք առաջացնող երկու հանգամանքի վրա: Առաջին. եթե ոստիկաններն իսկապես խուզարկության կամ ցրվելու պահանջ ներկայացրած լինեին ցուցարարներին, մի՞թե պարզ չէ, որ իշխանություններն այդ տեսարանը հարյուր անգամ արդեն ցուցադրած կլինեին իրենց հեռուստաալիքներով: Եվ երկրորդ. աշխարհի ոչ մի երկրում դեռեւս տեսնված չէ, որ իրավապահ մարմինները խուզարկության գնան շուրջ երեք-չորս հազար ոստիկաններով:

Ô±Õ¶Õ¤Ö€Õ¡Õ¤Õ¡Õ¼Õ¶Õ¡Õ¬Õ¸Õ¾ Õ´Õ¡Ö€Õ¿Õ« 1-Õ« Õ¥Ö€Õ¯Ö€Õ¸Ö€Õ¤ Õ¯Õ¥Õ½Õ«Õ¶ Ö†Ö€Õ¡Õ¶Õ½Õ«Õ¡Õ¯Õ¡Õ¶ Õ¤Õ¥Õ½ÕºÕ¡Õ¶Õ¡Õ¿Õ¡Õ¶ Õ´Õ¸Õ¿ Õ®Õ¡Õ¾Õ¡Õ¬Õ¾Õ¡Õ® Õ«Ö€Õ¡Õ¤Õ¡Ö€Õ±Õ¸Ö‚Õ©ÕµÕ¸Ö‚Õ¶Õ¶Õ¥Ö€Õ«Õ¶, Õ”Õ¸Õ¹Õ¡Ö€ÕµÕ¡Õ¶Õ¨ Õ¶Õ¸Ö‚ÕµÕ¶ Õ¡Õ½Õ¸Ö‚Õ¬Õ«Õ½Õ¸Ö‚Õ´ Õ°Õ¡ÕµÕ¿Õ¡Ö€Õ¡Ö€Õ¸Ö‚Õ´ Õ§, Õ¸Ö€ «ոստիկանական Õ¦Õ¸Ö€Ö„Õ¨ Õ¦Õ«Õ¶Õ¾Õ¡Õ® Õ¹Õ§Ö€ հրազենով»: Հիշեցնենք, Õ¸Ö€ Õ½Õ¡ Õ¡Õ½Õ¾Õ¥Õ¬ Õ§ Ô±Ö€Õ¿Õ¡Õ¯Õ¡Ö€Õ£ Õ¤Ö€Õ¸Ö‚Õ©ÕµÕ¸Ö‚Õ¶ Õ°Õ¡ÕµÕ¿Õ¡Ö€Õ¡Ö€Õ¥Õ¬Õ¸Ö‚ ÕºÕ¡Õ°Õ«Õ¶, Õ¡ÕµÕ¶ է՝ Õ¥Ö€Õ¥Õ¯Õ¸ÕµÕ¡Õ¶ Õ·Õ¸Ö‚Ö€Õ» ÕªÕ¡Õ´Õ¨ 22.30-Õ«Õ¶, Õ¥Ö€Õ¢ Õ¢Õ¡Õ¶Õ¡Õ¯Õ¶ Õ«Õ¢Ö€ Õ¤Õ¥Õ¼Õ¥Ö‚Õ½ Õ£Õ¸Ö€Õ®Õ« Õ¹Õ§Ö€ Õ¤Ö€Õ¾Õ¥Õ¬, Õ¥Ö‚ Õ¥Ö€Õ¢ Õ¢Õ¡Õ¦Õ´Õ¡Õ©Õ«Õ¾ Õ¦Õ¸Õ°Õ¥Ö€ Õ¸Ö‚ Õ¾Õ«Ö€Õ¡Õ¾Õ¸Ö€Õ¶Õ¥Ö€ ÕºÕ¡Õ¿Õ³Õ¡Õ¼Õ¡Õ® Õ¡Ö€ÕµÕ¸Ö‚Õ¶Õ¡Õ°Õ¥Õ²Õ¸Ö‚Õ©ÕµÕ¸Ö‚Õ¶Õ¶ Õ¡Ö€Õ¤Õ¥Õ¶ Õ¿Õ¥Õ²Õ« Õ§Ö€ ունեցել: Թյուրիմացությունից Õ­Õ¸Ö‚Õ½Õ¡ÖƒÕ¥Õ¬Õ¸Ö‚ Õ°Õ¡Õ´Õ¡Ö€ Õ”Õ¸Õ¹Õ¡Ö€ÕµÕ¡Õ¶Õ« Õ¡Õ½Õ¸Ö‚Õ¬Õ«Õ½Õ« Õ¡ÕµÕ¤ Õ°Õ¡Õ¿Õ¾Õ¡Õ®Õ¨ Õ´Õ¥Õ»Õ¢Õ¥Ö€Õ¥Õ¶Ö„ Õ¡Õ´Õ¢Õ¸Õ²Õ»Õ¸Ö‚Õ©ÕµÕ¡Õ´Õ¢. «Կա Õ¸Ö‚Õ© Õ¾Õ«Ö€Õ¡Õ¾Õ¸Ö€ Õ¸Õ½Õ¿Õ«Õ¯Õ¡Õ¶Õ¸Ö‚Õ©ÕµÕ¡Õ¶ աշխատողներից: …Տվյալ ÕºÕ¡Ö€Õ¡Õ£Õ¡ÕµÕ¸Ö‚Õ´, Õ¥Ö€Õ¢ Õ¦Õ¥Õ¶Ö„ Õ§ Õ¯Õ«Ö€Õ¡Õ¼Õ¾Õ¸Ö‚Õ´ Õ¸Õ½Õ¿Õ«Õ¯Õ¡Õ¶Õ¡Õ¯Õ¡Õ¶ Õ¦Õ¸Ö€Ö„Õ« Õ¤Õ¥Õ´, Õ¸Ö€Õ¨ Õ¦Õ«Õ¶Õ¾Õ¡Õ® Õ¹Õ§ Õ°Ö€Õ¡Õ¦Õ¥Õ¶Õ¸Õ¾, Õ½Õ¡ Õ¥Õ¶Õ©Õ¡Õ¤Ö€Õ¸Ö‚Õ´ Õ§, Õ¸Ö€ Õ´Õ¥Õ¶Ö„ Õ½Õ¿Õ«ÕºÕ¾Õ¡Õ® Õ¥Õ¶Ö„ Õ¢Õ¡Õ¶Õ¡Õ¯Õ« Õ°Õ¶Õ¡Ö€Õ¡Õ¾Õ¸Ö€Õ¸Ö‚Õ©ÕµÕ¸Ö‚Õ¶Õ¨ Õ¯Õ«Ö€Õ¡Õ¼Õ¥Õ¬ Õ¯Õ¡Ö€Õ£ Õ¸Ö‚ Õ¯Õ¡Õ¶Õ¸Õ¶ Õ°Õ¡Õ½Õ¿Õ¡Õ¿Õ¥Õ¬Õ¸Ö‚ Õ°Õ¡Õ´Õ¡Ö€: Õ„Õ«Õ¶Õ¹ Õ¡ÕµÕ½ Õ¾Õ«Ö€Õ¡Õ¾Õ¸Ö€Õ¶Õ¥Ö€Õ« ÕºÕ¡Õ°Õ¨ Õ¦Õ¸Ö‚Õ½Õº Õ§Õ«Õ¶Ö„ Õ´Õ¶Õ¸Ö‚Õ´ Õ¶Õ´Õ¡Õ¶ քայլերից, բայց Õ¯Õ«Ö€Õ¡Õ¼Õ¾Õ¸Ö‚Õ´ Õ§ Õ¦Õ¥Õ¶Ö„ Õ¥Ö‚, Õ«Õ°Õ¡Ö€Õ¯Õ¥, Õ´Õ¥Õ¶Ö„ ÕºÕ¡Ö€Õ¿Õ¡Õ¾Õ¸Ö€ Õ¥Õ¶Ö„ Õ¡ÕºÕ¡Õ°Õ¸Õ¾Õ¥Õ¬ Õ´Õ¥Ö€ քաղաքացիների անվտանգությունը»: Սակայն, Õ« Õ¤ÕªÕ¢Õ¡Õ­Õ¿Õ¸Ö‚Õ©ÕµÕ¸Ö‚Õ¶ Õ”Õ¸Õ¹Õ¡Ö€ÕµÕ¡Õ¶Õ«, Õ¡ÕµÕ½Õ¿Õ¥Õ² Õ¢Õ¶Õ¡Õ¯Õ¡Õ¶Õ¡Õ¢Õ¡Ö€ Õ®Õ¡Õ£Õ¸Ö‚Õ´ Õ§ Õ°Õ¥Õ¿Õ¥Ö‚ÕµÕ¡Õ¬ հարցը. Õ¥Õ©Õ¥ Õ¢Õ¡Õ¶Õ¡Õ¯Õ¨ Õ¤Õ¥Õ¼Õ¥Ö‚Õ½ Õ£Õ¸Ö€Õ®Õ« Õ¤Ö€Õ¾Õ¡Õ® Õ¹Õ« Õ¥Õ²Õ¥Õ¬, Õ«Õ½Õ¯ Õ¸Õ½Õ¿Õ«Õ¯Õ¡Õ¶Õ¶Õ¥Ö€Õ¶ Õ§Õ¬ Õ°Ö€Õ¡Õ¦Õ¥Õ¶ Õ¹Õ¥Õ¶ ունեցել, Õ¡ÕºÕ¡ Õ«Õ¶Õ¹ÕºÕ¥Õ½ Õ´Õ«Õ¶Õ¹Õ¥Ö‚ Ô±Ö€Õ¿Õ¡Õ¯Õ¡Ö€Õ£ Õ¤Ö€Õ¸Ö‚Õ©ÕµÕ¡Õ¶ Õ°Õ¡ÕµÕ¿Õ¡Ö€Õ¡Ö€Õ¸Ö‚Õ´Õ¨ ÕµÕ¸Õ© քաղաքացի զոհվեց հրազենից Õ¥Ö‚ Õ¿Õ¡Õ½Õ¶ÕµÕ¡Õ¯ Õ¸Ö‚Ö€Õ«Õ·Õ¶Õ¥Ö€ ստացան Õ°Ö€Õ¡Õ¦Õ¥Õ¶Õ¡ÕµÕ«Õ¶ Õ¾Õ¶Õ¡Õ½Õ¾Õ¡Õ®Ö„Õ¶Õ¥Ö€: Հարցին, Õ¸Ö€Ö„Õ¡Õ¶ Õ§Õ¬ Õ¦Õ¡Ö€Õ´Õ¡Õ¶Õ¡Õ¬Õ« Õ§, ÕºÕ¡Õ¿Õ¡Õ½Õ­Õ¡Õ¶Õ¸Ö‚Õ´ Õ§ Õ«Õ¶Ö„Õ¨ Õ”Õ¸Õ¹Õ¡Ö€ÕµÕ¡Õ¶Õ¨, Õ¡Õ½Õ¸Ö‚Õ¬Õ«Õ½Õ« Õ°Õ¡Õ»Õ¸Ö€Õ¤ Õ°Õ¡Õ¿Õ¾Õ¡Õ®Õ¸Ö‚Õ´ Õ¡Õ¶Õ¦Õ£Õ¸Ö‚Õ·Õ¡Õ¢Õ¡Ö€ Õ´Õ¡Õ¿Õ¶Õ¥Õ¬Õ¸Õ¾ Õ«Ö€Õ¥Õ¶. «Կրակոցներն Õ¡Ö€Õ¾Õ¸Ö‚Õ´ Õ§Ö€ Õ´Õ« Õ«Ö€Õ¡Õ¾Õ«Õ³Õ¡Õ¯Õ¸Ö‚Õ´, Õ¥Ö€Õ¢ Õ¯Ö€Õ¡Õ¯Õ¸Õ²Õ« Õ°Õ¥Õ¿Õ¥Ö‚Õ¸Ö‚Õ´ Õ¯Õ¡ÕµÕ«Õ¶ Õ¶Õ¡Õ¥Ö‚ Õ¡ÕµÕ¶ ցուցարարները, Õ¸Ö€Õ¸Õ¶Ö„ Õ¦Õ¥Õ¶Ö„ Õ¹Õ§Õ«Õ¶ Õ¯Ö€Õ¸Ö‚Õ´: Ô¿Ö€Õ¡Õ¯Õ¸Õ²Õ¨ Õ´Õ¥Ö„Õ¥Õ¶Õ¡ÕµÕ« հետեւից Õ¤Õ¸Ö‚Ö€Õ½ Õ§Ö€ Õ£Õ¡Õ¬Õ«Õ½, Õ¯Ö€Õ¡Õ¯Õ¸Ö‚Õ´ Õ¦Õ«Õ¶Õ¾Õ¸Ö€Õ¶Õ¥Ö€Õ« Õ¾Ö€Õ¡ Õ¥Ö‚ Õ©Õ¡Ö„Õ¶Õ¾Õ¸Ö‚Õ´: Ô»Õ½Õ¯ Õ«Ö€ Õ¾Ö€Õ¡ Õ¯Ö€Õ¡Õ¯Õ¥Õ¬, Õ¯Õ¶Õ·Õ¡Õ¶Õ¡Õ¯Õ¥Ö€ Õ¶Õ¡Õ¥Ö‚ Õ¦Õ¸Õ°Õ¥Ö€ Õ¡ÕµÕ¶ մարդկանց Õ·Ö€Õ»Õ¡Õ¶Õ¸Ö‚Õ´, Õ¸Õ¾Ö„Õ¥Ö€ Õ¡Õ¶Õ¦Õ¥Õ¶ էին»: Õ”Õ¸Õ¹Õ¡Ö€ÕµÕ¡Õ¶Õ¨ Õ¹Õ« Õ§Õ¬ Õ¶Õ¯Õ¡Õ¿Õ¸Ö‚Õ´, Õ©Õ¥ Õ«Õ¶Õ¹ÕºÕ«Õ½Õ« Õ©Õ¡Õ¯Õ¡Ö€Õ¤Õ¶ Õ§ Õ¨Õ¶Õ¯Õ¥Õ¬. Õ¥Õ©Õ¥ Õ¸Õ½Õ¿Õ«Õ¯Õ¡Õ¶Õ¶Õ¥Ö€Õ¨, Õ«Õ¶Õ¹ÕºÕ¥Õ½ Õ«Õ¶Ö„Õ¶ Õ§ ÕºÕ¶Õ¤Õ¸Ö‚Õ´, Õ¦Õ«Õ¶Õ¾Õ¡Õ® Õ¹Õ§Õ«Õ¶ Õ°Ö€Õ¡Õ¦Õ¥Õ¶Õ¸Õ¾, Õ¡ÕºÕ¡ Õ¶Ö€Õ¡Õ¶Ö„ Õ«Õ¶Õ¹ÕºÕ¥Õ½ ÕºÕ«Õ¿Õ« Õ¯Ö€Õ¡Õ¯Õ¥Õ«Õ¶ Õ¡ÕµÕ¤ÕºÕ¥Õ½ Õ¿Õ´Õ¡Ö€Õ¤Õ¡Õ¾Õ¡Ö€Õ« Õ¾Õ¡Ö€Õ¾Õ¸Õ² ցուցարարների Õ¾Ö€Õ¡: Õ„Õ¥Õ¯ Õ¡Õ¶Õ£Õ¡Õ´ Õ§Õ¬ Õ¶Õ¡ Õ«Ö€Õ¥Õ¶ Õ´Õ¡Õ¿Õ¶Õ¸Ö‚Õ´ Õ§ Õ´Õ¡Ö€Õ¿Õ« 20-Õ« Õ´Õ¡Õ´Õ¬Õ¸ Õ¡Õ½Õ¸Ö‚Õ¬Õ«Õ½Õ¸Ö‚Õ´. «Շատ հարցադրումներ Õ¯Õ¡ÕµÕ«Õ¶ Õ¥Ö‚ Õ´Õ¡Õ´Õ¸Ö‚Õ¬Õ¸Ö‚Õ´, Õ¥Ö‚ խոսակցություններում, Õ©Õ¥ Õ¸ÕžÕ¾ Õ§ Õ¿Õ¾Õ¥Õ¬ Õ¯Ö€Õ¡Õ¯Õ¥Õ¬Õ¸Ö‚ Õ°Ö€Õ¡Õ´Õ¡Õ¶Õ¨, Õ¥Õ²Õ¥ÕžÕ¬ Õ§, Õ©Õ¥Õž Õ¹Õ« Õ¥Õ²Õ¥Õ¬ Õ¡ÕµÕ¶: Ô±Õ·Õ­Õ¡Ö€Õ°Õ« Õ¸Õ¹ Õ´Õ« Õ¥Ö€Õ¯Ö€Õ¸Ö‚Õ´ Õ¸Õ½Õ¿Õ«Õ¯Õ¡Õ¶Õ¸Ö‚Õ©ÕµÕ¸Ö‚Õ¶Õ¨ Õ°Õ¡Õ¿Õ¸Ö‚Õ¯ Õ°Ö€Õ¡Õ´Õ¡Õ¶Õ« Õ¯Õ¡Ö€Õ«Ö„ Õ¹Õ¸Ö‚Õ¶Õ«: Õ„Õ¥Ö€ «Ոստիկանության մասին» Ö…Ö€Õ¥Õ¶Ö„Õ¨ Õ¶Õ¡Õ­Õ¡Õ¿Õ¥Õ½Õ¸Ö‚Õ´ Õ§… Õ©Õ¥ Õ¥Ö€Õ¢ Õ¥Ö‚ Õ«Õ¶Õ¹ÕºÕ¥Õ½ Õ¸Õ½Õ¿Õ«Õ¯Õ¡Õ¶Õ¨ Õ¯Õ¡Ö€Õ¸Õ² Õ§ Õ¯Õ«Ö€Õ¡Õ¼Õ¥Õ¬ զենքը»: Ô»Õ¶Õ¹ÕºÕ¥Õ½ Õ¿Õ¥Õ½Õ¶Õ¸Ö‚Õ´ Õ¥Õ¶Ö„, Õ”Õ¸Õ¹Õ¡Ö€ÕµÕ¡Õ¶Õ¨, Õ«Õ¶Ö„Õ¶ Õ§Õ¬ Õ¹Õ¦Õ£Õ¡Õ¬Õ¸Õ¾, Õ¾Õ¥Ö€Õ»Õ«Õ¾Õ¥Ö€Õ»Õ¸ Õ¡Õ¯Õ¡Õ´Õ¡ Õ­Õ¸Õ½Õ¿Õ¸Õ¾Õ¡Õ¶Õ¸Ö‚Õ´ Õ§, Õ¸Ö€ Õ¸Õ½Õ¿Õ«Õ¯Õ¡Õ¶Õ¸Ö‚Õ©ÕµÕ¸Ö‚Õ¶Õ¶ Õ¡ÕµÕ¶Õ¸Ö‚Õ¡Õ´Õ¥Õ¶Õ¡ÕµÕ¶Õ«Õ¾ Õ¦Õ«Õ¶Õ¾Õ¡Õ® Õ§ Õ¥Õ²Õ¥Õ¬ Õ°Ö€Õ¡Õ¦Õ¥Õ¶Õ¸Õ¾: Ô±ÕµÕ¬Õ¡ÕºÕ¥Õ½ Õ¯Õ´Õ¶Õ¡Ö€ Õ¥Õ¶Õ©Õ¡Õ¤Ö€Õ¥Õ¬, Õ¸Ö€ Õ¢Õ¡Õ¶Õ¡Õ¯Õ¨ Õ£Õ¸Ö€Õ®Õ« Õ§ Õ¤Ö€Õ¾Õ¥Õ¬ Ô±Ö€Õ¿Õ¡Õ¯Õ¡Ö€Õ£ Õ¤Ö€Õ¸Ö‚Õ©ÕµÕ¸Ö‚Õ¶ հայտարարելուց Õ¡Õ¼Õ¡Õ», Õ«Õ¶Õ¹Õ¨ Սահմանադրության Õ¯Õ¸ÕºÕ«Õ¿ Õ­Õ¡Õ­Õ¿Õ¸Ö‚Õ´ Õ¥Ö‚ Õ®Õ¡Õ¶Ö€Õ¡Õ£Õ¸Ö‚ÕµÕ¶ ÕºÕ¥Õ¿Õ¡Õ¯Õ¡Õ¶ հանցանք կլիներ՝ Õ¯Õ¡Õ¿Õ¡Ö€Õ¾Õ¡Õ® Õ£Õ¬Õ­Õ¡Õ¾Õ¸Ö€ Õ°Ö€Õ¡Õ´Õ¡Õ¶Õ¡Õ¿Õ¡Ö€Õ« կողմից:

Ինչպես տեսանք, Արտակարգ դրություն հայտարարելու անհրաժեշտությունը Քոչարյանը հիմնավորում է նրանով, որ մարտի 1-ին ցուցարարներից շատերն իբր հրազեն են կրել եւ կիրառել ոստիկանների դեմ: Այդ պնդումն, ի դեպ, նա բազմիցս կրկնում է իր բոլոր երեք ասուլիսներում: Սակայն որքան էլ զարմանալի է, իշխանությունների եւ ընդդիմության կատարած հազարավոր տեսագրություններում, դեպքերից երկու ամիս անց իսկ, հրազեն կրող եւ կիրառող որեւէ քաղաքացի չի հայտնաբերվել: Փաստը զարմանալի է մանավանդ այն առումով, որ հրազեն կիրառող ոստիկաններին վերաբերող տեսանյութերը չափազանց առատ են: Ավելին, մինչ Քոչարյանի իսկ պնդմամբ՝ բերման են ենթարկվել մոտ 800, իսկ կալանավորվել ավելի քան 100 քաղաքացիներ (մարտի 20-ի ասուլիս), սակայն տարօրինակ կերպով նրանցից ոչ մեկին մարտի 1-ին հրազեն կրելու եւ կիրառելու մեղադրանք չի ներկայացվել: Այսքանից հետո մի՞թե լրացուցիչ ապացույցներ են պետք Քոչարյանի հորինած այս էժանագին առասպելը հերքելու համար:

Բացի փաստերն անպարկեշտորեն ու ցինիկաբար աղավաղելու ակնհայտ իրողությունից, ինչը կարելի է բացատրել մարտի 1-ի ոճրագործության պատասխանատվությունից խուսափելու շարժառիթով, Հայաստանի նախագահի բարձր պաշտոնն զբաղեցնող անձը չի խորշում անգամ կենցաղային մակարդակի ստախոսությունից: Այս տեսակետից ուշագրավ է հատկապես մարտի 5-ի ասուլիսի մի ընդարձակ հատված: Պատասխանելով այն հարցին, թե ճի՞շտ է, արդյոք, որ «Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը ռուսական լրատվամիջոցներից մեկին տված հարցազրույցում ասել էր, թե ինքը պատրաստ է եղել գնալ երկխոսության եւ ցանկություն է ունեցել գալ եւ միանալ հանրահավաքի մասնակիցներին, սակայն այդ հնարավորությունը չի ունեցել», Քոչարյանն ասում է. «Ծանոթ եմ այդ հարցազրույցին, եւ մեղմ ասած, այդ թեզը իրականությանը չի համապատասխանում: Առաջինն՝ ի՞նչ է նշանակում հնարավորություն չեմ ունեցել: Ո՞վ էր խանգարում: Հանգիստ կարող էր գնալ: Ոչ մեկն իրեն չէր խանգարում:

Ô½Õ¶Õ¤Õ«Ö€Õ¨ Õ°Õ¥Õ¿Õ¥Ö‚ÕµÕ¡Õ¬Õ« Õ´Õ¥Õ» Õ§. Õ«Ö€ Õ©Õ«Õ¯Õ¶Õ¡Õ¦Õ¸Ö€Õ¨, Õ¸Ö€Õ¨ բաղկացած Õ§ սպաներից, Õ«Ö€Õ¥Õ¶ Õ¡Õ½Õ¥Õ¬ Õ¥Õ¶, Õ¸Ö€ Õ«Ö€Õ¥Õ¶Ö„ Õ¹Õ¥Õ¶ Õ¯Õ¡Ö€Õ¸Õ² մասնակցել Õ¡ÕºÖ…Ö€Õ«Õ¶Õ« միջոցառումներին, բայց Տեր-ÕŠÕ¥Õ¿Ö€Õ¸Õ½ÕµÕ¡Õ¶Õ¶ Õ¡Õ¦Õ¡Õ¿ էր՝ առանց Õ©Õ«Õ¯Õ¶Õ¡Õ¦Õ¸Ö€Õ« Õ£Õ¶Õ¡Õ¬: …Õ†ÕºÕ¡Õ¿Õ¡Õ¯Õ¶Õ¥Ö€Õ¶ Õ¸Ö‚Ö€Õ«Õ· Õ§Õ«Õ¶: Ô»Ö€Õ¡Õ¯Õ¡Õ¶Õ¸Ö‚Õ´ Õ¥Ö€Õ¥Õ¯Õ¸ÕµÕ¡Õ¶ ÕºÕ¥Õ¿Õ¡Õ¯Õ¡Õ¶ ÕºÕ¡Õ·Õ¿Õ¸Õ¶ÕµÕ¡Õ¶Õ¥Ö€Õ« Õ¡Õ¶Õ¾Õ¿Õ¡Õ¶Õ£Õ¸Ö‚Õ©ÕµÕ¡Õ¶ Õ®Õ¡Õ¼Õ¡ÕµÕ¸Ö‚Õ©ÕµÕ¡Õ¶ Õ²Õ¥Õ¯Õ¡Õ¾Õ¡Ö€ Ô³Ö€Õ«Õ£Õ¸Ö€Õ« Սարկիսյանի միջոցով Õ¶Õ¡ Õ«Õ¶Õ± փոխանցել Õ§, Õ¸Ö€ Õ«Õ¶Ö„Õ¨ կցանկանա Õ£Õ¶Õ¡Õ¬ Õ¥Ö‚ հանգստացնել ÕªÕ¸Õ²Õ¸Õ¾Ö€Õ¤Õ«Õ¶: Ô±Õ½Õ¥Õ¬ ենք՝ Õ¡ÕµÕ¸, Õ´Õ«Õ¡ÕµÕ¶ Õ¯Õ¸Õ²Õ»Õ¸Ö‚Õ¶Õ¥Õ¶Ö„, գնացեք Õ¥Ö‚ հանգստացրեք: Ասաց՝ Õ¹Õ§, Õ¥Õ½ ÕºÕ¡ÕµÕ´Õ¡Õ¶Õ¶Õ¥Ö€ Õ¸Ö‚Õ¶Õ¥Õ´: ÕŠÕ¡ÕµÕ´Õ¡Õ¶Õ¶Õ¥Ö€Õ¨ Õ°Õ¥Õ¿Õ¥Ö‚ÕµÕ¡Õ¬Õ¶ Õ§Õ«Õ¶. Õ«Õ¶Ö„Õ¨ Õ£Õ¶Õ¸Ö‚Õ´ Õ§ Õ¥Ö‚ Õ¡ÕµÕ¤ մարդկանց Õ¡Õ¼Õ¡Õ»Õ¶Õ¸Ö€Õ¤Õ¸Ö‚Õ´ Ô¹Õ¡Õ¿Õ¥Ö€Õ¡Õ¯Õ¡Õ¶ Õ°Ö€Õ¡ÕºÕ¡Ö€Õ¡Õ¯, Õ·Õ¡Ö€Õ¸Ö‚Õ¶Õ¡Õ¯Õ¸Ö‚Õ´ Õ§ Õ°Õ¡Õ¶Ö€Õ¡Õ°Õ¡Õ¾Õ¡Ö„Õ¨, որից Õ°Õ¥Õ¿Õ¸ Õ¥Ö‚Õ½ 15 Ö…Ö€ ÕºÕ¥Õ¿Ö„ Õ§ Õ¥Ö€Õ¡Õ·Õ­Õ¡Õ¾Õ¸Ö€Õ¾Õ¡Õ® Õ·Õ¡Ö€Õ¸Ö‚Õ¶Õ¡Õ¯Õ« Õ¶Õ¸Ö‚ÕµÕ¶Õ¨: Բայց Õ¥Ö€Õ¢ Õ¡ÕµÕ¤ Õ¡Õ¼Õ¡Õ»Õ¡Ö€Õ¯Õ¶ Õ«Ö€ կողմից Õ¥Õ²Õ¥Õ¬ Õ§, Õ¡Ö€Õ¤Õ¥Õ¶ Õ¾Õ«Õ³Õ¡Õ¯Õ¨ Ö„Õ¡Õ²Õ¡Ö„Õ¡ÕºÕ¥Õ¿Õ¡Ö€Õ¡Õ¶Õ« դիմաց Õ¤Õ¸Ö‚Ö€Õ½ Õ§Ö€ հսկողությունից. Õ¡Õ´Õ¢Õ¸Õ­Õ¨ Õ¦Õ«Õ¶Õ¾Õ¡Õ® Õ§Ö€ ÖƒÕ¡ÕµÕ¿Õ¥Ö€Õ¸Õ¾, Õ¥Ö€Õ¯Õ¡Õ©ÕµÕ¡ Õ±Õ¸Õ²Õ¥Ö€Õ¸Õ¾, Õ¡Ö€Õ¤Õ¥Õ¶ Õ´Õ¸Õ¿ 30 Õ°Ö€Õ¯Õ«Õ¦Õ¾Õ¡Õ® Õ´Õ¥Ö„Õ¥Õ¶Õ¡ Õ¯Õ¡Ö€ Õ¥Ö‚ Õ¢Õ¡Ö€Õ«Õ¯Õ¡Õ¤Õ¶Õ¥Ö€ Õ§Õ«Õ¶ կառուցվում, Õ¯Õ¡ÕµÕ«Õ¶ Õ®Õ¥Õ®Õ¾Õ¡Õ® Õ¸Õ½Õ¿Õ«Õ¯Õ¡Õ¶Õ¶Õ¥Ö€: …Ô»Ö€Õ¥Õ¶ Õ¡Õ½Õ¾Õ¥Õ¬ Õ§, Õ¸Ö€ Õ¡ÕµÕ¤ Õ¡Õ¼Õ¡Õ»Õ¡Ö€Õ¯Õ« Õ°Õ¡Õ´Õ¡Ö€ Õ¡Ö€Õ¤Õ¥Õ¶ Õ¸Ö‚Õ· Õ§, Õ¥Õ©Õ¥ Õ´Õ¿Õ¡Õ°Õ¸Õ£Õ¸Ö‚Õ©ÕµÕ¸Ö‚Õ¶ Õ¸Ö‚Õ¶Õ¥Ö„, Õ¤Õ¸Ö‚Ö„ Õ¡Õ¦Õ¡Õ¿ Õ¥Ö„, Õ±Õ¥Õ¦ Õ¸Õ¹ Õ¸Ö„ Õ¹Õ« Õ­Õ¡Õ¶Õ£Õ¡Ö€Õ¸Ö‚Õ´, գնացեք, Õ¿Õ¥Õ²Õ¸Ö‚Õ´ հանգստացրեք Õ¯Õ¡Õ´ Õ¿Õ¡Ö€Õ¥Ö„ «Դինամո» Õ´Õ¡Ö€Õ¦Õ¡Õ¤Õ¡Õ·Õ¿Õ« Õ°Ö€Õ¡ÕºÕ¡Ö€Õ¡Õ¯: Õ†Õ¡ մերժեց: Սա Õ§ Õ¥Õ²Õ¥Õ¬ պատմությունը»:

Քոչարյանի այս ընդարձակ պատասխանը, իր իսկ խոսքերով, մեղմ ասած, իրականությանը չի համապատասխանում: Նախ՝ մարտի 1-ին Գրիգորի Սարկիսյանի միջոցով ես Քոչարյանի հետ բանակցել եմ ոչ թե մեկ անգամ եւ ոչ թե միայն երեկոյան, այլ երեք անգամ՝ սկսած շուրջ ցերեկվա ժամը 14-ից: Առաջարկիս իմաստը եղել է այն, որ ինձ թույլ տան գնալ ֆրանսիական դեսպանատան մոտ եւ համոզել ցուցարարներին, որ դադարեցնեն հանրահավաքը: Բայց գիտակցելով, որ դա անհնար է առանց ժողովրդին այլընտրանք առաջարկելու, ես, այո՛, պնդել եմ, որ հանրահավաքը տեղափոխվի Ազատության հրապարակ կամ Մատենադարան եւ խոստացվի, որ հաջորդ օրերին մեզ արտոնված հանրահավաքներ անցկացնելու հնարավորություն կընձեռեն: Քոչարյանը գեներալի միջոցով ինձ առաջարկել է ժողովրդին տանել «Դինամո» մարզադաշտ կամ կայարանամերձ հրապարակ: Ես մերժել եմ` մտավախություն ունենալով, որ դեսպանատներից ու քաղաքի կենտրոնից հեռու, իշխանությունները կարող են ցուցարարների նկատմամբ նոր բռնություններ կիրառել եւ պնդել եմ, որ հանրահավաքը տեղափոխվի Մատենադարան: Երկրորդ անգամ Սարկիսյանը Քոչարյանի անունից ինձ հաղորդել է՝ մի քիչ էլ սպասել, իսկ՝ երրորդ անգամ, արդեն ուշ երեկոյան, նախագահը հայտարարել է, որ ոչ մի կոմպրոմիս չի կարող լինել: Ի դեպ, նույն բանակցությունները Քոչարյանի հետ ես վարել եմ նաեւ Հայաստանում հավատարմագրված Եվրամիության դեսպանների միջոցով, եւ երեք անգամ էլ դեսպաններին նախագահական նստավայրից տրվել են նույն պատասխանները:

Եվս մեկ անգամ, մեղմ ասած, իրականությանը չի համապատասխանում նաեւ Քոչարյանի այն պնդումը, թե իբր «Տեր-Պետրոսյանի թիկնազորը, որը բաղկացած է սպաներից, իրեն ասել են, որ իրենք չեն կարող մասնակցել ապօրինի միջոցառումներին, բայց Տեր-Պետրոսյանն ազատ էր՝ առանց թիկնազորի գնալ»: Իմ թիկնազորը այդպիսի բան չի ասել եւ չէր կարող ասել, քանի որ օրենքով նա այդպիսի լիազորություն չուներ, եւ նրա միակ պարտականությունը իմ անվտանգության ապահովումն էր:

Նույն ասուլիսի շարունակության մեջ Քոչարյանը ճշմարտության դեմ մի ավելի բացահայտ մեղք է գործում` պնդելով հետեւյալը. «Շահարկում են, թե իբր Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը տնային կալանքի տակ է եւ չի կարողանում գնալ Սահմանադրական դատարան: Բայց նման բան չկա, երբ ցանկանա կարող է գնալ: Երբեք տնային կալանք չի եղել, եւ մենք նման իրավական ռեժիմ չունենք Հայաստանի Հանրապետությունում»: Եվ այսպես, մինչ Հայաստանի իրադարձություններին վերաբերող համարյա բոլոր միջազգային փաստաթղթերն արձանագրում են, որ Տեր-Պետրոսյանը գտնվում է դե ֆակտո տնային կալանքի տակ, Քոչարյանը հայտարարում է, որ նման բան չկա: Մարտի 1-ից մինչեւ մարտի 25-ը իմ առանձնատան երկու դարպասները հսկվում էին Գրիգորի Սարկիսյանի ղեկավարած ծառայության շուրջ 30 սպաներով ու զինվորներով, որոնք խուզարկում էին ելումուտ անող բոլոր ավտոմեքենաները եւ համապատասխան մատյանում գրանցում ինձ այցելող բոլոր անձանց, այդ թվում տասնյակ արտասահմանյան դիվանագետների եւ միջազգային կազմակերպությունների ներկայացուցիչների անունները: Ինչ վերաբերում է Սահմանադրական դատարան ներկայանալուս պարագային, ապա այդ բանն ինձ թույլ տրվեց միայն դատարանի համապատասխան կարգադրությունից եւ գլխավոր դատախազի տեղակալ Ա. Թամազյանի գրավոր հավաստիացումից հետո, այն էլ` Սարկիսյանին ենթակա չորս ավտոմատավոր սպաների ուղեկցությամբ: Ճիշտ է, որ Հայաստանում տնային կալանքի իրավական ռեժիմ գոյություն չունի: Այդ դեպքում, սակայն, հարց է ծագում, թե ինչպե՞ս պետք է բնութագրել գեներալ Գրիգորի Սարկիսյանի կողմից իմ տեղաշարժի ազատության դեմ կիրառված սահմանափակումը: Գուցե՝ առեւանգու՞մ. սակայն դա արդեն հետագա իրավական գնահատականի խնդիր է:

Քոչարյանի խնդրո առարկա մամլո ասուլիսների կատարված վերլուծությունը հանգեցնում է այն եզրակացությանը, որ նրա համար կարեւորը, տեղեկատվական դաշտում իշխանությունների վայելած բացարձակ մենաշնորհի պայմաններում, հնարավորինս առավել սուտ լուրերի տարածումն է, հույս ունենալով, որ դրանք, գեբելսյան իմաստությամբ` բազմիցս կրկնվելով, մի կողմից կծառայեն ընդդիմության վարկաբեկման անհրաժեշտ գործին, մյուս կողմից` կվերածվեն կարծրատիպերի, որոնց հաղթահարման համար հասարակությունից երկար ժամանակ կպահանջվի: Տվյալ գործելաոճն, անտարակույս, նաեւ իրադարձությունների հետաքննությունն ուղղորդելու ակնհայտ միտում է պարունակում, ինչի վկայությունն են, մասնավորապես, դատախազության բազմաթիվ պաշտոնական հայտարարություններն ու հաղորդագրությունները, որոնցում կրկնվում են Քոչարյանի ասուլիսներում առկա համարյա բոլոր հակասությունները, փաստական աղավաղումներն ու ստահոդ պնդումները: Սակայն սա առանձին խոսակցության առարկա է, որին մենք, թերեւս, կանդրադառնանք այլ առիթով: Իսկ քոչարյանա-սերժական քարոզչության գլխավոր նպատակն, ինչպես արդեն ասվեց, խաղաղ ցուցարարների դեմ իշխանությունների կողմից հիմնավորապես ծրագրված եւ իրագործված հրեշավոր ոճրագործության պատասխանատվությունից խուսափելու ակնհայտ ձգտումն է: Այլ կերպ ասած` եթե իշխանությունները սուտ են խոսում, դա կարող է միայն մեկ բան նշանակել. այն է, որ նրանք թաքցնելու բան ունեն, այլապես հարկադրված չէին լինի դիմելու նման անպատվաբեր միջոցի:

Ինչ-որ բան թաքցնելու անհրաժեշտությունը թելադրված է նրանով, որ իշխանությունները խաղաղ ցուցարարների դեմ բռնություն գործադրելու եւ ընդդիմությունը ջախջախելու ծրագիրը սառնասրտորեն մշակել են մարտի 1-ի իրադարձություններից դեռեւս մեկ շաբաթ առաջ: Փետրվարի 23-ին Ռոբերտ Քոչարյանը բողոքի ցույցերը որակեց որպես «իշխանության ապօրինի զավթման փորձ», միաժամանակ սպառնալիքներ կարդալով ընդդիմության հասցեին (ի դեպ, այս փաստի վրա հատուկ ուշադրություն է հրավիրել Ջոն Փրեսքոթը, ապրիլի 14-ին Եվրախորհրդի խորհրդարանական վեհաժողովին ներկայացրած իր զեկույցում): Ի կատարումն Քոչարյանի հրահանգի` հաջորդ օրը եւեթ, փետրվարի 24-ին, ՀՀ կառավարությանն առընթեր Ազգային անվտանգության ծառայության քննչական վարչության ավագ քննիչ, գնդապետ Մ. Մարուքյանը հարուցեց քրեական գործ` հետեւյալ հիմնավորմամբ. «ՀՀ ԿԱ ԱԱԾ քննչական վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ, գնդապետ Մ. Մարուքյանս, քննարկելով ՀՀ ԿԱ ԱԱԾ սահմանադրական կարգի պահպանման եւ ահաբեկչության դեմ պայքարի գլխավոր վարչությունից ստացված նյութերը, պարզեցի. Հայաստանի Հանրապետության նախագահական ընտրությունների գործընթացում Նիկոլ Փաշինյանը, Սասուն Միքայելյանը, Հակոբ Հակոբյանը, Մյասնիկ Մալխասյանը, Պետրոս Մակեյանը, մյուսներն ու ՀՀ նախագահի թեկնածու Լեւոն ՏերՊետրոսյանը, տեղեկանալով, որ ըստ նախնական տվյալների պարտվել է ընտրություններում եւ ստացել ընտրողների ձայների ընդամենը 21.5%-ը, երկրում օրինական իշխանությունների նկատմամբ անվստահության մթնոլորտ ստեղծելու, հիմնարկձեռնարկությունների, կազմակերպությունների բնականոն աշխատանքները կազմալուծելու միջոցով, ինչպես նաեւ զինված խմբավորումներ կազմավորելու եւ դրանք հետագա գործընթացներում օգտագործելու կոչերով, Հայաստանի Հանրապետության պետական իշխանությունը յուրացնելու, Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության խախտմամբ պետական իշխանությունը բռնությամբ զավթելու, ինչպես նաեւ Հայաստանի Հանրապետության սահմանադրական կարգը բռնությամբ տապալելուն ուղղված գործողություններ են կատարել: Ելնելով վերոգրյալից եւ ղեկավարվելով ՀՀ քր.դատ. օրենսգրքի 27, 175-176, 181-182, 192-րդ հոդվածներով՝ որոշեցի 1. Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի եւ մի խումբ անձանց կողմից պետական իշխանությունը յուրացնելու փաստի առթիվ հարուցել թիվ 58200608 քրեական գործը՝ ՀՀ քր.օրենսգրքի 300 հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով, այն ընդունել վարույթ եւ կատարել նախաքննություն: 2. Սույն որոշման պատճենն ուղարկել ՀՀ գլխավոր դատախազին»:

Իրավական անգրագիտության այս գլուխգործոցում հատկապես ուշադրության են արժանի «մյուսները» բառը եւ մանավանդ «Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի եւ մի խումբ անձանց կողմից պետական իշխանությունը յուրացնելը» որպես կատարված փաստ ներկայացնելու ձեւակերպումը: Սակայն կարեւորը տվյալ պարագայում սա չէ, այլ այն պարզ իրողությունը, որ նշված փաստաթղթով իշխանությունները փետրվարի 24-ին արդեն գծել են իրենց հետագա բոլոր գործողությունների մանրակրկիտ սցենարը` ընդհուպ մինչեւ մարտի 1-ի արյունահեղությունը, խանութների թալանը, ընդդիմության ղեկավարների ձերբակալությունները եւ այլն: Քաղաքական տեսակետից՝ այս հրեշավոր ծրագրի հետապնդած նպատակը մեկն էր, այն է՝ Արտակարգ դրության հայտարարումը, քանի որ իշխանություններն ակնհայտորեն ահաբեկված էին այն մտքից, որ զանգվածային հանրահավաքների ու անկախ լրատվության գոյության պայմաններում Սահմանադրական դատարանը կարող էր կայացնել իրենց համար անցանկալի վճիռ:

Ուստի նրանց այլ բան չէր մնում անելու, քան բռնությամբ ու արյունահեղությամբ ճզմել կեղծված ընտրությունների առթիվ ծագած հասարակական դժգոհության արտահայտությունները եւ փորձել կատարվածի մեղքը բարդել ընդդիմության վրա:

Փաստերի համակողմանի քննությունն, այսպիսով, ց

Permanent link:  http://www.armpress.com/zhamanak/2008/05/04/1063/

Comments

Friday, 10 February 2012

• Admin

  • Log in
  • XHTML

• Calendar

  • May 2008

    M	T	W	T	F	S	S
    « Apr				Jun »
    			1	2	3	4
    5	6	7	8	9	10	11
    12	13	14	15	16	17	18
    19	20	21	22	23	24	25
    26	27	28	29	30	31

• Archives

  • April 2009
  • December 2008
  • September 2008
  • August 2008
  • July 2008
  • June 2008
  • May 2008
  • April 2008
  • March 2008
  • February 2008
  • January 2008
  • December 2007
  • November 2007
  • October 2007
  • September 2007

• Links

  • “Golos Armenii” newspaper - Golos Armenii newspaper
  • 168 Hours newspaper - 168 Hours newspaper
  • Aravot newspaper - Aravot newspaper
  • ArmeniaNow Weekly - ArmeniaNow Weekly
  • Asbarez Daily - Asbarez Armenian Daily Newspaper
  • AZG Armenian Daily - AZG Armenian Daily newspaper
  • Delovoy Express weekly - Armenian business weekly
  • Hayastany Hanrapetutyun daily - Hayastany Hanrapetutyun daily newspaper
  • Hetq Online - Online newspaper
  • Iravunk newspaper - Iravunk newspaper
  • Novoe Vremia newspaper - Novoe Vremia independent newspaper
  • Republica Armenia newspaper - Republica Armenia social and political newspaper
  • Zhamanak Daily - “Zhamanak” Armenian-American Political Daily

• International newspers: