Ô±Õ½Õ¸Ö‚Õ¬Õ«Õ½Õ¡ÕµÕ«Õ¶ Õ´Õ²Õ±Õ¡Õ¾Õ¡Õ¶Õ»Ô¹Õ¥Õ¥Ö‚ Õ¶Õ¡Õ­Õ¡Õ£Õ¡Õ°Õ¡Õ¯Õ¡Õ¶ Õ¨Õ¶Õ¿Ö€Õ¸Ö‚Õ©ÕµÕ¸Ö‚Õ¶Õ¶Õ¥Ö€Õ«Õ¶ Õ¤Õ¥Õ¼ Õ¢Õ¡Õ¾Õ¡Õ¯Õ¡Õ¶ ÕªÕ¡Õ´Õ¡Õ¶Õ¡Õ¯ Õ¯Õ¡, Õ½Õ¡Õ¯Õ¡ÕµÕ¶ Õ¨Õ½Õ¿ Õ¡Õ´Õ¥Õ¶Õ¡ÕµÕ¶Õ« Õ¶Õ¡Õ­Õ¨Õ¶Õ¿Ö€Õ¡Õ¯Õ¡Õ¶ Õ¡Ö€Õ·Õ¡Õ¾Õ¶ Õ½Õ¯Õ½Õ¾Õ¡Õ® Õ§: Õ‰Õ¯Õ¡ Ö…Ö€, Õ¸Ö€ Õ¸Ö€Õ¥Ö‚Õ§ Õ´Õ¥Õ¯Õ¶ Õ¡ÕµÕ¤ Õ©Õ¥Õ´Õ¡ÕµÕ¸Õ¾ Õ¡Õ½Õ¸Ö‚Õ¬Õ«Õ½ Õ¹Õ¿Õ¡ Õ¯Õ¡Õ´ Õ°Õ¡ÕµÕ¿Õ¡Ö€Õ¡Ö€Õ¸Ö‚Õ©ÕµÕ¸Ö‚Õ¶Õ¶Õ¥Ö€Õ¸Õ¾ Õ°Õ¡Õ¶Õ¤Õ¥Õ½ Õ¹Õ£Õ¡:

Ընդհանրապես` մեր երկրների նման չկայացած ու բազում խնդիրներ ունեցող երկրներում, որպես կանոն, խիստ կարեւորվում է նախագահի անձը: Եւ այս աժիոտաժը հենց դրանով է բացատրվում: Իսկ քանի որ Ընտրական օրենսգիրքը որեւէ սահմանափակում չի նախատեսում նախագահի թեկնածու առաջադրվելու համար` բացի տարիքային ցենզը, ուստի յուրաքանչյուր ոք, անգամ «ՀՀՇ-ի Գեւորիկը» (որն այժմ դարձել է Հանրապետականի Գեւորիկ) կարող է ՀՀ նախագահի թեկնածու առաջադրվել եւ քվեարկվել: Էլ չենք խոսում` նախագահացուների թիմակիցների ու տարբեր ազգական-հարեւանների մասին:

Վերջիններս դրսեւորվելու լայն ասպարեզ ու ամբիոն են ստանում, իրենց նվիրվածությունն ապացուցելու ու ապագա նախագահական տորթից մի կտոր պոկելու հնարավորություն, որն արտահայտվում է հարցազրույցներ տալով, մյուս թեկնածուների դեմ հակաքարոզչություն անելով ու կոմպրոմատներ հայթայթելով:

Երեկ հանդես գալու հերթը Տիգրան Կարապետիչինն էր, որը չգիտես առաջադրվելու հայտ է՞ր ներկայացնում, թե՞ թույլտվություն ստանում: Բայց միեւնույն ժամանակ համեստորեն հայտարարում էր, որ եթե անգամ առաջադրվի, միեւնույնն է` Սերժ Սարգսյանն է ընտրվելու: Անհասկանալի է, թե այդ պարագայում ինչու՞ է առաջադրվում: Գուցե ժողովրդավարական, մրցակցային ֆոն ստեղծելու համա՞ր: Կամ էլ` ինչ-որ պահի թեկնածությունը հանելու եւ ապագա նախագահին սատարելու համա՞ր: Բայց առավել «նուրբ» վիճակում են հայտնվել բոլոր նրանք, ովքեր այնքան էլ համոզված չեն, թե ով է ապագա նախագահը եւ չեն ուզում կորցնել վերջինիս բարեհաճությունը շահելու չնչին իսկ հնարավորությունը: Էլ չենք խոսում այն անձանց մասին, ովքեր եղել են եւ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի օրոք, կան ու բարգավաճում են նաեւ այժմ: Սրանք ուղղակի աննախանձելի վիճակում են հայտնվել: Սրանց ուղղակի «հին, բարի» ստալինյան ժամանակների ոգով պարտադրում են հանդես գալ եւ դատապարտել ու դատափետել ՀՀ առաջին նախագահին, որին շատ բաներով են պարտական: Նրանցից առավել սրիկաները չեն հրաժարվում, անգամ հաճույքով են ստանձնում Տեր-Պետրոսյանին քարկոծելու գործը` չնայած ցանկության դեպքում նրանց «կարող են շատ բան հիշեցնել»: Ընդամենը կարող են վեր բարձրացնել 1990-1996թթ. հանրապետական մամուլը եւ այդ անձանց կերպարը կամբողջանա: Ակնհայտ կդառնա, որ Սերժ Սարգսյանին ուղղված քծնանքը ոչինչ է Լեւոն Տեր-Պետրոսյանին ուղղված պաշտամունքի կողքին: Կերեւա, որ ոմանք շատ ավելի պերճախոս ու անձնազոհ են եղել առաջին նախագահի հանդեպ: Իսկ առաջին նախագահի օգտին տարվող քարոզչությունը շատ ավելի համոզիչ ու անկեղծ է եղել, քան 2007-ին տարվողը:

Բայց, ինչպես ասում են, թուղթը չի կարմրում եւ ամնեզիան էլ նշված շրջանակներում խիստ հարգի վիճակ է: Ուղղակի մեզ մեծ համբերություն ու մեծահոգություն է պետք, որ կարողանանք հաղթահարել 2008-ի նախագահական ընտրություններ կոչվող արհավիրքը:

Source: http://www.zhamanak.com/

Permanent link:  http://www.armpress.com/zhamanak/2007/10/02/149/

Comments

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.

    Friday, 10 February 2012
  • Admin

  • Calendar

  • Archives

  • Links

  • International newspers: